top of page
OntdekLonden_blogpost_beeld.png

Inspiratie

Waarom Londen ontdekken?

  • Foto van schrijver: Sandy Coene
    Sandy Coene
  • 13 apr
  • 3 minuten om te lezen

Er zijn mensen die Londen bezoeken en er zijn mensen voor wie Londen iets doet. Ik ben van de tweede soort. Ik ben Sandy — the girl-next-door, mama van 2 ontdekkingsreizigers en eeuwige Londenliefhebber. Ik richtte ontdeklonden.be op als Nederlandstalige gids voor iedereen die Londen wil ontdekken, praktisch zoals ik het ken en zie.

Maar waarom Londen? Dat is een verhaal op zich. Dit is niet zomaar een "over mij" bericht. Het is het verhaal van hoe een stad mijn leven binnen sloop — via een weddenschap, een Britse acteur en een toevallige krant op de Underground én waarom ik achttien jaar later nog altijd niet gestopt ben met ontdekken.


Vrouw in bordeauxrode jas leunt tegen brug met Londen Eye en gebouwen op achtergrond. Grijze, bewolkte lucht. Rustige sfeer. Sandy in Londen aan de london eye


Alles begon met Harry Potter.

Ik was een tiener toen de eerste film van Harry Potter in de bioscoop verscheen. Daniel Radcliffe, de hoofdrolspeler geboren en getogen in Londen, liet me niet meer los. En als je twaalf bent en celebrity crush hebt op een Britse acteur, dan is de logica simpel: ik moet naar Londen. Alleen was dat makkelijker gezegd dan gedaan..

Bij ons thuis gingen de vakanties naar Frankrijk, elk jaar opnieuw. Londen leek even ver als de maan. Dus sloot ik een weddenschap met mijn ouders. Wij komen uit een waterski-familie. Iedereen deed het — behalve ik. "Als jij leert waterskiën," zeiden mijn ouders, "gaan we naar Londen." Ik geloof niet dat ze dachten dat ik het zou doen. Maar ik deed het. Ik leerde waterskiën en op mijn vijftiende zette ik voor de eerste keer voet in Londen.


Londen_Tower Bridge_2006

We deden alles wat je doet als je voor het eerst gaat. Big Ben, Tower Bridge, Buckingham Palace. De classics. En ergens tussen al die eerste keren — de eerste rode bus, de eerste Underground, de eerste keer dat ik de Thames zag — gebeurde er iets. Ik vergat Daniel Radcliffe. Niet letterlijk, maar de stad had me te pakken los van alles wat me er naartoe had gebracht.



De stad van de eerste vele keren.

Londen werd de stad van mijn eerste keren. De eerste keer alleen op reis met een vriendin — Londen. De eerste keer alleen op citytrip met mijn lief — Londen en elke keer opnieuw iets nieuws ontdekken in een stad die je denkt te kennen maar die je telkens weer verrast.

Moeder in rode hoodie en kind in blauwe jas poseren lachend voor Big Ben en de rivier in Londen. Grijze wolken, rode bus op brug. londen, big ben

Maar Londen werd ook iets anders voor mij. Een toevluchtsoord. Een troost. Bij verdriet valt de stad als een warm deken om me heen. Er is iets aan de anonimiteit van een grote stad, aan het geruis van miljoenen mensen die allemaal hun eigen verhaal leven, dat me kalmeert. Londen vraagt niets van je. Het is er gewoon en dat is soms precies wat je nodig hebt. Nu, achttien jaar later, kom ik er met mijn kinderen en ik hoop dat zij ooit hetzelfde voelen wat ik voelde op mijn vijftiende - die directe, vanzelfsprekende connectie met deze stad.




Het mooiste moment ooit. Ik heb veel mooie momenten in Londen beleefd, maar ééntje overtreft alles. Het was een gewone dag. Mijn vriendin Vanessa en ik zaten op de Underground, op ons gemak, de krant van de dag aan het lezen en daar stond het. Een artikel: The Woman in Black. Premiere. Daniel Radcliffe. This evening in London. Ik sprong letterlijk recht! "Vanessa. Daar moeten we naartoe!"
Man in smoking ondervindt fans met telefoons op een rode loper. Diverse mensen glimlachen en maken foto's, levendige en drukke sfeer. Daniel Radcliffe_Woman in Black

Die avond stond ik op de filmpremière van The Woman in Black met Daniël Radcliffe in de hoofdrol. En toen ik daar stond — in die stad die alles voor me betekende, door een toevallige krant op de Underground — begreep ik iets. Londen geeft. Als je er open voor staat. Ik weet het — het klinkt wat zeemzoeterig. Het begon met hem en mijn mooiste moment gaat ook over hem, maar het was meer dan dat. Het was het gevoel dat alles klopte. Dat de stad die zo veel voor me betekende me op dat moment een cadeau gaf dat ik niet had verwacht. Alsof het zo moest zijn.


Waarom "ontdeklonden"?

Ergens in mijn tienerjaren had ik een plan. Londen, wonen, werken. The dream. Concreet werd het nooit — het leven had andere plannen. Maar die liefde voor de stad? Die ging nergens naartoe.


Vrouw belt in rode telefooncel, Londen Eye op de achtergrond. Blauwe lucht met kale takken. Tekst: "TELEPHONE". Luchtige sfeer. sandy in Londen

Ontdeklonden.be is mijn manier om die droom alsnog te beleven. Niet door er te wonen, maar door jou te helpen de stad te ontdekken zoals ik hem ken. Eerlijk, praktisch, zonder overdaad.


En de droom groeit. Ik droom van een eigen travelzine over Londen — een echte gids die je meeneemt en doorbladert terwijl je van je koffie nipt op de Eurostar. Van een bus vol mensen die ik mag rondleiden door de stad die alles voor me betekent. Grote dromen. Klein begin, maar elke grote reis begint ergens. Ik ben aan het bouwen. Elke week een beetje meer.


Als je tot hier gelezen hebt, dankjewel, ik ben blij dat je er bent! — Sandy

Opmerkingen


bottom of page